Она што не го знаев – Љупчо Петрески

on

Прв пат почувствував кур кога имав пет години. Завршив во болница поради некоја болест, веќе не се ни сеќавам која, ама сѐ уште го чувствувам топлиот здив од неговата уста и мирисот од кората на портокал на масичката покрај неговиот кревет. Се сеќавам дека беше прилично студена зима, пред Нова година, доцни осумдесети. Посетите беа ограничени, јас се чувствував наполно сам, плачев, ми недостигаше мајка ми. Некоја топлина најдов во една девојка тинејџерка, која ја паметам како мила девојка со многу долга  руса коса и чудно име, руско можеби.

Кога сите ќе заспиеја јас се искрадував и одев кај неа во собата и во нејзиниот кревет. Ќе се гушневме и така си спиевме до 5 часот утрото, доколку некоја злобна сестра не нѐ разделеше и не ме вратеше кај мене во кревет. Момчиња и девојки не спијат во ист кревет! Колку пати да ти кажам! Ќе ми речеше пред да ме легне назад во мојот кревет. Како да ѝ објасниш на една медицинска сестра дека не е така. Сестрите во тоа време мислеа дека се семоќни. После неколку дена девојката си замина. Ужасно плачев додека ја гледав како исчезнува низ ходникот. Вечерта се помочав в кревет. Не кажав на никого. Станав во 4 утрото, се залепив на радијаторот и се исушив. Истото утро сестрата ја забележа жолтата трага од мочка на чаршавот и секако ме укори, реков мислеа дека се семоќни. Останав сам.

Собата ја делев со едно момче од некое село – зацрвенето, пегаво и помалку глупаво, еден тинејџер – тивок и решен да ги пополни сите крстозбори во списанијата што му ги носеа неговите, без разлика дали тоа ќе бидат точните поими и сѐ уште се прашувам што бараше тука, тој. Имаше дваесетина и нешто години, висок, згоден (барем мислам дека беше или сакам да мислам дека беше), спортист, вообразен гад. Гад. Го мразев најмногу. Бидејќи ја навредуваше мојата другарка-мајка тука. Зборуваше на јазик кој за мене тогаш беше несфатлив, одвратен, валкан. Знам дека одиш и си лежиш со неа навечер. И ја допре пичката? А знаеш што е пичка? … тоа ти е вкусно и црно како алва. Имаше влакна на пичка или можеби нејзината е таан алва? Хи-хи-хи-хи … другиот пат кога ќе отидеш прашај ја. Гад. А јас пак ја прашав. Глупав. Таа ми рече повеќе за ништо да не го слушам. Не ја послушав. Дете.

После неколку вечери од нејзиното заминување ме покани во кревет кај него. Знаеше дека тешко заспивам сам после нејзиното заминување. Не мислеше, ниту направи нешто лошо, ниту некогаш го обвинив за нешто. Тогаш го почувствував неговиот тврд кур на бутините. Знаев што е кур или пичка ама само како збир на гласови, нешто кое го имаат возрасните, а не нешто опредметено, тврдо. Бев љубопитен, отсекогаш сум бил, сѐ уште сум. Ја спуштив раката. Беше како парче дрво завиткано во ткаенина. Ми рече само ако, фати го … така … и толку. Јас заспав покрај него. Сестрите не нѐ разделија тоа утро, тоа беше дозволено. По некој ден тој си замина, јас бев повторно казнет и завршив затворен во сестринската соблекувална два часа. Им се помочав во чизмите. Пак бев казнет. Ама после сето тоа и тие. Од тој момент знаев дека сестрите не се семоќни.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s